Davranışın gözlenebilir ve ölçülebilir bir şekilde tanımlanması, üzerinde çalışılacak davranışın doğru anlaşılmasını sağlayacaktır. Örneğin, öğretmenler odasında sınıfınızdaki Kaan’ı “Çok haylaz, çok yaramaz, başedemiyorum.” diye anlattığınızda, arkadaşlarınızdan Gamze öğretmen Kaan’ı “ayağa kalktığında yanındaki arkadaşının saçını çeken, koşarken diğer sıradaki arkadaşının defterini yere atan ve öğretmen masasının örtüsünü çekip üzerindekileri döken” bir çocuk olarak hayal ederken, Yavuz öğretmen Kaan’ı, “önünde oturan arkadaşının saçını çeken, biraz sonra aynı arkadaşının sırtına elindeki kalemin ucunu batıran, daha sonra da silgisini ağzına atarak çiğneyen” bir çocuk olarak hayal etmiştir. Bu sırada Kaan’ı sabahları aynı serviste geldikleri için az çok tanıyan Şebnem Öğretmen ise Kaan’ın “sınıfta teneffüste tahtayı karalayan, ders sırasında sürekli ayağa kalkıp gezinen, her soruda bilip bilmediğine bakmadan parmak kaldırarak ‘ben söyliyim, ben geliyim’ diyen” bir çocuk olduğunu hayal etmiştir. Oysa siz Kaan’ı anlatırken nasıl bir yaramazlık ve haylazlık halinin olduğunu gözlenebilir ve ölçülebilir bir şekilde tanımlasaydınız herkes aynı şekilde anlayabilecekti. Örneğin, “Sınıfımdaki Kaan derste sürekli izinsiz ayağa kalkıp sıralar arasında dolaşıyor, uyarmama rağmen arkadaşlarının defterlerini karalayıp kaçıyor. En sonunda ceza veriyorum ve müdür beyin odasına gönderiyorum.” şeklinde tanımlasaydınız öğretmenler odasındaki tüm arkadaşlarınızın hayalindeki Kaan aynı yaramazlığı yapıyor olacaktı.